2.3.13

Έξι

«Δεν με είχαν χτυπήσει ποτέ πριν και φοβόμουν. Οπότε θα έκανα οτιδήποτε για να το αποφύγω. Την Παρασκευή τη γλίτωσα τη φούστα, η συζήτηση πήρε πολύ χρόνο και πήγα κανονικά ντυμένος στα Αγγλικά. Το ίδιο βράδυ παρόλα αυτά τη φόρεσα, με αυτή έκανα τη γυμναστική στο σαλόνι και τους κύκλους γύρω από το τετράγωνο. Ήταν το βράδυ της αλλαγής μου. Είχα μισήσει δύο ανθρώπους. Ο ένας ήταν "καταδικασμένος" να τον μισώ για πάντα. Η μαμά μου, μέσα στην άγνοιά της ήταν χαρούμενη. Νόμισε πως οι στρατιωτικές μέθοδοι του κυρίου Κάπα φέρουν αποτέλεσμα. Ναι, το αντίθετο αποτέλεσμα.

«Την επομένη το πρωί είχα και πάλι Αγγλικά και αυτή τη φορά θα έπρεπε να βγω έξω με τη φούστα και να πάω κανονικότατα στα Αγγλικά μου. Δεν ξέρω ποιου ιδέα ήταν, αλλά για να είναι σίγουροι ότι θα πάω, θα με πήγαινε η μαμά μέχρι εκεί και μετά θα ερχόταν να με πάρει. Δεν ήθελα καθόλου όμως να πάω. Την ώρα που ήμασταν στο δρόμο με τη μαμά, μου είπε πως δεν θα με πάει στα Αγγλικά, και δεν πήγαμε. Δεν θυμάμαι που πήγαμε, η αρνητική ενέργεια που είχε συσσωρευτεί μέσα μου δεν μου άφηνε κανένα περιθώριο σκέψης, αντίδρασης.. δεν ήθελα τίποτα από αυτά. Ήθελα μια κανονική ζωή, όπως φαίνονταν οι ζωές των συμμαθητών μου. Ήθελα να πάω στο πάρκο και δεν μπορούσα. Ήθελα κάποιος να με καταλάβει και δεν υπήρχε κανείς. Η οικογένειά μου δεν ήξερε τίποτα από όσα συνέβαιναν στο σπίτι μου. Πολύ συχνά αναρωτιέμαι που ήταν η αδερφή μου.. δεν θυμάμαι. Ήμουν μόνος μου. Η ψυχολογία μου επιβαρυνόταν καθημερινά, και κάθε μέρα ξυπνούσε ένας χειρότερος άνθρωπος σα να βρισκόμουν μέσα σε μια μαθηματική πρόοδο. Η φούστα έμεινε τελικά επάνω μου για 5 μέρες, που στα μάτια μου έμοιασε με έναν αιώνα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...